DIALOG gabinet logopedyczny Zwoleń

vademecum

Jąkanie

     Jąkanie to funkcja patologicznej niepłynności mówienia, zwykłej niepłynności mówienia, reakcji psychicznych, reakcji fizjologicznych i reakcji społecznych.

     Niepłynność mówienia charakteryzuje się:

  • powtarzaniem głosek, sylab, słów, części zdań;
  • przeciąganiem głosek;
  • blokowaniem;
  • embolofazjami;
  • pauzami;
  • rewizjami;
  • zbyt szybkim mówieniem (tachylalią);
  • zbyt wolnym mówieniem (bradylalią);
  • mówieniem nierytmicznym (dysrytmią).

     Niepłynność mówienia możemy podzielić na:

  • niepłynność spastyczną, której towarzyszą nadmierne skurcze mięśni aparatu artykulacyjnego;
  • niepłynność niespastyczną, bez takich skurczy;

     Spastyczna niepłynność mówienia jest niepłynnością patologiczną, uświadomioną i logofobiczną.

     Wraz z patologiczną niepłynnością mówienia współwystępują reakcje fizjologiczne:

  • zlokalizowane w aparacie oddechowym (szybki, asymetryczny oddech, z krótką fazą wydechu);
  • zlokalizowane w aparacie fonacyjnym (zaciskanie strun głosowych);
  • zlokalizowane w aparacie artykulacyjnym (skurcze języka i warg, szybkie drgania czubka języka);
  • współruchy ciała – głowy, twarzy, szyi, torsu, ramion czy nóg;
  • wegetatywne – czerwienienie, blednięcie, pocenie, przyspieszona akcja serca.

     Rodzaje jąkania:

  • jąkanie kloniczne, gdzie dominują skurcze kloniczne;
  • jąkanie toniczne, gdzie dominują skurcze toniczne;
  • jąkanie kloniczno – toniczne, gdzie występują oba rodzaje skurczów.
Z. Tarkowski, Jąkanie. Giełkot, [w:] Logopedia – pytania i odpowiedzi. Podręcznik akademicki, G. Jastrzębowska, T. Gałkowski (red.),Uniwersytet Opolski, Opole 2003
© 2011 R.G.  Valid XHTML 1.0 Strict